HOME | THE LEGEND BEHIND THE COW | OVER TREINCHICKJE
	This is the legend, behind the cow! Wat twee jaar geleden begon als een vluchtige ontmoeting op de roltrap van het Bijlmer Station is voor mij uitgegroeid tot een complete way-of-life. Wie had toen kunnen denken dat ik ooit TreinChickje zou worden? Ik niet in elk geval! Miesj, a.k.a. Chickje heeft het nodige geschreven over mijn persoontje op zijn Hyve. Helaas heeft hij laatst alles verwijderd. Gelukkig heb ik toestemming gekregen om de drie blogs die ik zelf het mooist vindt, op deze pagina te plaatsen. Ze geven een goed beeld van hoe het ooit is begonnen en een klein meiske uit Leiden is uitgegroeid tot het enige echte TreinChickje Dikke kus Suus posted by: Suus, 05-04-08, 20:20
	Openbaarvervoerchickjes Het fenomeen 'openbaarvervoerchickje' stamt al uit de tijd dat ik nog studeerde. Het is allemaal begonnen in 1992 met een meisje dat Barbara heette. Barbara en ik hadden iedere dinsdag- en woensdagochtend dezelfde bus 145 naar Leiden. We stapten op verschillende haltes in en op verschillende haltes uit. Maar toch, twee keer in de week hadden we 40 minuten met elkaar. Het rare is, dat hoewel we elkaar niet kenden, we elkaar wel herkenden. Na een paar maanden wordt zo iemand een bekend gezicht en dan ga je geheel op de automatisch piloot elkaar gedag zeggen. Als je dat punt bereikt heb is het nog maar een kleine stap naar een gesprekje over bijvoorbeeld het weer. Bij Barbara en mij groeide dat gesprekje uit tot een vriendschap. Een vriendschap van twee keer in de week 40 minuten. Tussen Nieuw Vennep en Oegstgeest. In bus 145. Dat maakte het meteen ook speciaal, intiem. We zagen elkaar alleen in die vertrouwde omgeving die niet kon worden aangetast door de boze buitenwereld. Die tijd, was onze tijd. Die bus, was onze bus. Helaas is zo'n openbaarvervoerrelatie nooit eeuwig. Je studeert af en ziet elkaar bijna nooit meer. Maar dat is ook niet erg, want de tijd die je met elkaar had zul je nooit meer vergeten, die blijft speciaal, zelfs na 15 jaar. Ik heb na dat ene buschickje nog een twee tramchickjes gehad en drie treinchickjes. Meestal ging onze relatie niet verder dan oogcontact of een enkele begroeting. Met als uitzondering natuurlijk Olivia (a.ka. Jennifer Connelly met Sproetjes). Maar dat is ook alweer een jaar geleden. Inmiddels is er een nieuw treinchickje. Ik weet nog niet hoe ze heet, maar ze doet me een beetje denken aan Sarah Cracknell van Saint Etienne. Ze lijkt me een Katja, dus zo noem ik haar dan ook maar. Katja komt uit Leiden en we reizen samen tussen Nieuw Vennep en Amsterdam Bijlmer Arena. Katja is niet supermooi, maar ze heeft wel wat. Het is fijn om elke ochtend en avond een vertrouwd gezicht te zien. Dat geeft je het gevoel dat je in de juiste trein zit. En je voelt je ook niet zo alleen tussen al die vreemdelingen. Af en toe glimlacht ze, alsof ze wil zeggen: 'Het wordt weer een mooie dag vandaag!' Het is mooi om haar van een afstand te observeren. Te fantaseren over wat voor leven zij heeft, waar ze werkt en waar ze van houdt. Zoals ik al zei, is ze niet supermooi, maar echt mooie vrouwen hoeven ook niet supermooi te zijn. Echte schoonheid zit hem in kleine foutjes van Moeder Natuur. Dat maakt iemand uniek. Katja is klein, niet mager, maar zeker ook niet mollig. Ze heeft wel een beetje dikke pootjes en een voorliefde voor driekwartbroeken en lompe bruine laarsjes. Haar roodblonde haar draagt ze altijd in een paardestaart en haar neus is iets groot. En toch zijn dat juist de dingen die haar Katja maken. Het zijn de dingen aan haar die me fascineren. Katja heeft iets moois, juist omdat ze Katja is. Als ze lacht word ik vrolijk en krijg ik zin in de zomer. Waarschijnlijk is mijn tijd met Katja maar kort en krijg ik nooit haar echte naam te weten. Blijft het bij af en toe een glimlach of oogcontact. Maar toch zal Katja altijd in mijn geheugen gegrift blijven en is ze bij deze toegevoegd aan het lijstje van mijn 'openbaarvervoerchickjes' posted by: Miesj, 05-04-08, 19:45
	Brief aan mijn TreinChickje Dag, lief TreinChickje Ik wilde je alleen maar even laten weten dat ik je leuk vind. Dat weet je misschien al, want we hebben regelmatig oogcontact op Schiphol, maar ik wil het toch even kwijt. Ik vind het leuk dat je anders bent, dat je een geheel eigen stijl hebt. Je bent mooi, maar niet op een conventionele manier. Je straalt van binnenuit en dat is zeldzaam vandaag de dag. Dat maakt je nog mooier. Je bent apart en dat bewonder ik aan je! Gelukkig niet zo apart als dat ene mens waar je altijd mee staat te praten. Je weet wel, die ook in Nieuw Vennep woont en altijd een zwarte plastic regenjas aanheeft en roze sokken in haar stiletto's. Die vind ik namelijk een beetje eng. Alsof ze zwerfkatten verzamelt ofzo en die dan ritueel slacht om daar lippenstift van te maken. Volgens mij heb ik je haar wel eens Els horen noemen. Mocht het ooit nog eens wat worden tussen ons, dan wil ik niet dat je haar op feestjes uitnodigt. Zowieso zijn die stiletto's niet goed voor mijn parket. En bovendien ziet ze eruit alsof ze met drie martini's achter haar kiezen heel erg handtastelijk wordt. Ik zie dat al helemaal voor me, dat ze aan Hugo zijn oor gaat sabbelen en hem in zijn billen knijpt! Misschien is ze wel heel aardig hoor en haalt ze haar lippenstift gewoon bij de Etos, maar ze past niet in mijn vriendenkring! Die andere blondine, waar je een maandje geleden mee stond te praten mag wel komen hoor. Nou, ik wens je alvast een heel fijn weekend! En mocht Els nog bellen, gewoon niet opnemen! Kus en tot volgende week! Chickje! posted by: Miesj, 05-04-08, 19:56
	Susanne Het is bijna tien over half negen. Een kwartier geleden heb ik me na een flinke plensbui in een overvolle Sprinter gepropt. Ik ben moe, al een halfuur te laat en sta nu op Schiphol te wachten op een Intercity die ook nog eens tien minuten te laat zal zijn. Een beetje wezenloos kijk ik om me heen, om te zien op welk spoor ik moet zijn. Het is druk, aan beide zijden van het perron, wat meestal niet veel goeds voorspelt. Mijn ogen dwalen over de verregende, slaperige en saggerijnige mensenmassa, op zoek naar wat eye-candy. Ik kom niet verder dan wat nietszeggende blonde studentes, een lange stewardes met roze lippenstift en een donkerharige versie van Marlies met iets te harige wenkbrauwen. Helaas is 'SophieEllisBextor' op Hoofddorp al uitgestapt. Gelukkig schreeuwt die vent van Scooter via mijn oordopjes dat hij blij is om terug te zijn. Als het nummer weg-ebt, hoor ik achter me mijn naam noemen. Ik draai me om en kijk regelrecht in de felblauwe pret-oogjes van een roodblond meisje met een paardestaart. Ze is aan het bellen en duwt direct haar Nokia in mijn gezicht. 'Zeg ff hoi tegen Reny!' Ik neem de telefoon niet aan, maar zeg op luide toon en tamelijk schaapachtig: 'Hoi Reny!' Ik krijg een por, waarna het meisje nog twee zinnen in de hoorn ratelt. De laatste daarvan eindigt met de woorden: '...dus ik bel straks wel weer even.' Voordat Reny de kans krijgt om verder nog iets te zeggen, wordt ze weggedrukt en verdwijnt het mobieltje in een jaszak. Het meisje komt voor me staan en drukt haar lippen tegen de mijne. Hoewel ze dat nog nooit heeft gedaan, voelt het redelijk vanzelfsprekend. Instinctief kus ik haar terug. 'Verdomme, wat heb ik jou gemist', fluistert ze, alsof ze stiekem hoopt dat ik het niet zal horen. 'Ik weet het', zeg ik. Het klinkt melancholischer dan ik het bedoel. Ze zoent me opnieuw, intenser dan de eerste keer en wikkelt daarbij haar armen om mijn hals, zodat ik geen andere optie heb dan gewoon maar te genieten van het moment. Het is altijd prettig om Susanne tegen het lijf te lopen. Ze beschikt over een aanstekelijke vrolijkheid, die onherroepelijk op mij overslaat. Susanne heeft gewoon een lekkere vibe, een frequentie waar ik heel makkelijk op in kan prikken. Het is nooit een probleem om met haar een conversatie gaande te houden, maar dat komt misschien ook wel omdat ze aan één stuk door kwebbelt. Susanne is een van de weinige meisjes, bij wie ik me nooit heb afgevraagd of ze lekkere borsten heeft. Het klinkt heel tegenstrijdig, maar dat komt omdat ze zo leuk is. Ze hoeft het niet van haar tieten te hebben! En toch, nu ik ze ineens tegen me aan voel drukken en haar tong langs die van mij speelt, merk ik dat Susanne spannender is, dan ik ooit had durven toegeven. Onze kus eindigt als de verlate Intercity naar Eindhoven eindelijk binnen komt rijden. Susanne neemt een stap terug. Ze likt haar onderlip, glimlacht en geeft me een geruststellende knipoog. Als ze de trein in stapt, draait ze zich nog even om en maakt met haar hand een telefoonhoorn, terwijl ze iets in de trand van 'ik bel je' playbackt. Ik blijf alleen achter in de verregende, slaperige en saggerijne mensenmassa, die niets heeft meegekregen van onze zoen en het waarschijnlijk ook niets kan schelen. posted by: Miesj, 05-04-08, 19:54